Gleðilegt ár og takk fyrir gömlu árin. Það klingir í hestunum í eldhúsglugganum mínum. Ég er búin að hanga inni í allan dag og liggja í sófanum eða lesa eða fá mér kaffi og gera ekkert. Það er mín helsta áskorun í lífinu. Líka að fá að vera saklaus. Sakleysi er áskorun fyrir mig, því ég er með þrennt inní mér, þríeyki einsog allir í hinum kristna heimi og ekki bara kristna, barn, sjálfa mig og dómara. dómarinn dæmir mig alveg stöðugt. ég er sek ef ég ligg í sófanum, ef ég er að lesa ætti ég að vera gera eitthvað annað, ef ég vaska upp er það ekki nógu merkilegt, ef ég fer í sund ætti ég að ég veit ekki hvað, það er guði þóknanlegt að fara í sund, en guð hjálpi mér ef ég fer ekki í sund, ég er að spila beethoven fyrir heilabúið í mér, spilaði bréf til elísu sjö sinnum tilað heilabúið gæti raðast saman, ég lýsi yfir sakleysi mínu, ég er enn hætt að reykja en tygg einsog engill, já nú er ég bara engill. svo er ég að stressa mig á skólanum, á morgun er verkefni sem heitir Mínúta í helvíti. Og ég er búin að finna nokkur helvíti en mig langar ekki að sýna þau. Afhverju þarf ég alltaf að vera sýna eitthvað, ég er leikritaskáld svo aðrir, td. leikarar geti sýnt eitthvað. Sjáðu, sjáðu mig. Það er eina leiðin tilað elska mig. allt þetta áhorf, allt þetta gláp, einsog ég var að lesa um í Draumalandinu eftir Andra Snæ, áhorfið á framhlið Esjunnar er 100% sem þýðir að við getum reist álver bak við hana þarsem enginn sér, en þá er reykurinn kominn á framhliðina, ég er saklaust lítið lamb sem er að reyna að vera til. og það er svo kalt og dimmt út. ég elska lífið. og börnin. tengdabörnin. barnabörnin. vini mína. mömmu. systkini. og marga fleiri. og ég bað guð um að opna hjarta mitt í dag fyrir samúðinni.

Ég lít út einsog flugfreyja. Ég lít út einsog flugfreyja. Ég lít út einsog flugfreyja. Ég lít út einsog flugfreyja. Ég lít út einsog flugfreyja. Ég lít út einsog flugfreyja. Ég lít út einsog flugfreyja. Ég lít út einsog flugfreyja. Ég lít út einsog flugfreyja. Ég lít út einsog flugfreyja. Ég lít út einsog flugfreyja.

Eða það sagði vinkona mín Katrín Dagmar sem sá mig í sjónvarpinu síðasta mánudag en þá hafði ég verið reyklaus í 9 vikur. Svo þetta er nýjasta ljóðið mitt hér að ofan. Annars er vindur og ég vona að Garpur hafi ekki farið uppí Borgarfjörð, búin að hringja svo oft í hann í dag, kannski ég hringi einu sinni enn. Jökull í New York og Kristjón á Spáni. Ég á Framnesveginum. Og vindurinn hvín. Ég var að fatta að ég er búinn að fá leið á einu. Leiðinn hefur alltaf bjargað mér. Það tekur mig mörg ár að fá leið á hlutunum, en þá kemur leiðinn og umbreytir lífi mínu. Einsog þegar ég fékk leið á að lesa upp, þá kveikti ég í bókinni og las uppúr henni meðan hún brann. Og nú er soldið í uppsiglingu, ég er búin að fá leið á einu og þá fara STÓRKOSTLEGIR ATBURÐIR að gerast í lífi mínu. Kannski verður næst bók um þennan stórkostlega leiða. Mér finnst leiðinn alveg stórmerkilegur. Einsog hann er erfiður þegar hann birtist með alla sína hala. En ég vil vekja athygli að mér tókst að brjótast út úr Vængjahurðar-ástartóninum með ljóði sem ég birti 1. des.

Ég er búin að fá leið á þessu sem ég búin að fá leið á. Ég ætla að lifa. Og ég sé mig fyrir mér færa til veggi, ha ha ha. Hvað langar ykkur í í jólagjöf. Mig langar í rautt teppi á stofugólfið og ullarsokka og dvd-spilara og glös og glerskáp og ljóðabók eftir hannes og ingunni snædal og hvaðmeira? kjól og tónlist og strigaskó og svo ættir þú elsku Elísabet mín að leggjast í sófann í videógláp. Við elskum þig.

Þið verðið að lesa ljóðin hans Hannesar Péturssonar sem voru að koma út núna. Þau eru ort af Íslandi sjálfu. Ég er orðlaus. Ég búin að klippa út setingu sem er svona:

"Því þetta land var sál vorri fengið til fylgdar."

Ég sá himinninn rifna sundur í nótt af norðurljósum og stjörnufansi. Þá var ég að keyra með vini mínum Bjarna á Selfossi sem rekur þar bókabúð og Sunnlenska. Við vorum að koma úr Fljótshlíðinni. Þar seldi ég ekki einustu bók. Ónei. En las upp og það var myrkur og ég fékk kjötsúpu. Illugi segir að þetta minningakver sé eitt af mínum betri verkum, ef ekki það besta. Hægt að treysta Illuga, hann notar aldrei stóru orðin nema núna semsagt. Já takk Illugi. En himinninn rifnaði í sundur og allar þessar stjörnur. Suðurlandið. Er annars byrjuð á nýrri bók. Og spila Ómar Ragnarsson. Það er enginn að lesa þetta blogg mitt. Það eru allir í jólaföndrinu, eða kannski er ég svona leiðinleg...:)Enn hætt að reykja. Níu vikur á mánudag inshallah. Fékk tilfelli yfir því að kverið mitt væri ekki innbundið í gull, pell og purpura. Fattaði svo, já fattaði að hún á einmitt að vera svona. Ég er þegar búin að fella eitt tár. Það var á Hellisheiðinni. Og hvað er að gerast með Ísland. Maður verður sennilega að hella sér aftur útí þessa baráttu. Hvar er feldurinn? En eldri borgarar og Framtíðarland. Þetta passar auðvitað. Gamla fólkið og börnin að bjóða fram. Ég sting uppá því að það verði bara sjö ára börn í sjö efstu sætum Framtíðarlandsins. Ég elska börn og gamalt fólk. Og ég elska Ísland. Ég er gamalt barn. Ég er með læk í lófanum og baldursbráarvönd í heilastað. Ég gæti alveg strax, það minnir mig á að ég hef þjáðst af þráhyggju uppá síðkastið að ég muni deyja í svefni, bara smá tilfinningatorg, þá er ég sennilega að bæla eitthvað, þráhyggjan blossar víst upp ef maður bælir eitthvað. Einsog bælið sitt. Bæ bæ.

ÉG var að gefa út nýja bók í dag, eða kver, minningakver, um mig og pabba minn. Ég er mjög glöð og trúi varla að ég hafi gert þetta, þvi það er svona hálfur mánuður síðan ég ákvað þetta, þótt efnið hafi verið lengi tilbúið, eða ekki lengi, en lengi. Svo er ég hrikalega tóm, alveg með tóm ársins. Samt fékk ég tilfinningu um perlufesti þegar ég las bókina, einsog minningarnar væru perlufesti, - ætlaði að koma við hjá Garpi, hann ER BYRJAÐUR AÐ BÚA DRENGURINN, og svo er ógeðslega kalt úti og mér er kalt í lungunum, en ég er mjög ánægð með þetta kver. Ómar Ragnarsson er á fóninum, best að taka inn sængurnar, fer í Fljótshlíðina á morgun, ég elska mömmu, ég elska alla, börnin mín og barnabörnin, þetta eru ekki mín lokaorð, tengdabörnin litlu greyin líka, ha ha ha. Mig langar að byrja að skrifa, aumingja lungun í mér, þau eru svo köld, ég er kvefuð, ég er sem búin að vera lalbbandi í allan vetur, alltíeinu svona kalt í lungunum. Bókin heitir Ísbjörninn á Hótel Viktoría. Gjörið svo vel að panta eintak. Og MARÍA til hamingju með reykleysið. Ég er leið á tyggjóinu og er búin að biðja guð um að fá að verða frjáls manneskja, frá þessu nikótíni. Amen. Elísabet sæta krútt kveður í bili.

Það er ekki gott að tyggja svona mikið einsog ég hef gert síðustu tvær vikur. Ég veit ekki útaf hverju, nikótíndrekinn er svo lúmskur, hann vaknar og segir tyggðu sem mest svo þú fáir leið á því og gefist upp og fáir þér sígarettu. sennilega verð ég að hætta að tyggja og svo birtist bloggið ekki. í dag er síðasti skóladagur fyrir frí. jibbí ársins.

Allir eru hættir að elska mig og ég er að sjóða nautatungu og hlusta á diska frá slaa samtökunum. Ég á eftir að gera ritgerð. Kannski er ég hætt að fara yfir strikið. Tvíburabarnabörnin ætla koma um áramótin og Indíana barnabarn. Ég er að hugsa um að gefa út nýja bók. En mig dreymdi skrítinn draum, ég var föst inní ís-fjalli eða jökli, af því ég farið fram af hengju, of nálægt brúninni. Á þessum fjöllum var fullt af ruslapokum sem einhverjir menn hefðu skilið eftir þarna. Er hausinn á mér fullur af rusli. Ég er að fara skrifa um Nornina í hverfinu. Var það stundum svoleiðis að stundum fór hún í kjól.

Hún systir mín er svo skrítin. Það er einsog hún sé í álögum. Hún býr í hvíta húsinu við sjóinn og stundum fer hún í kjól og þá kemur til hennar maður. Svo hverfur maðurinn og hún fer á geðdeild. Þetta er einsog munstur. Og einsog hún sé í álögum. Kannski er það svoleiðis álög að álögunum léttir ekki fyrren hún hittir mann með svo blá augu að hún hefur aldrei séð þau áður.

Ástin þarf svo lítið
til að blossa upp,

og þá dansar þessi litli djöfull
í logunum,

og syngur.