Á þessari síðu er birt efni úr nokkrum
leikritum. Aukþess má finna örleikrit sem hafa hvergi
birst. Leikrit mín hafa stundum orðið til við pöntun.
Önnur eru fullkláruð eða í smíðum.
Þau eru auglýst til sölu. Svo er ég að
bíða eftir að Þjóðleikhúsið
eða Borgarleikhúsið panti leikrit um baráttuna
gegn náttúruspjöllum á hálendinu.
Grunnhugmyndin er komin, sofandi kona og meðan hún sefur
laumast kona útúr henni og heldur til fjalla. Ég
held að við höfum amk. tvö sjálf, og annað
sjálfið lifir í náttúrunni, í
draumi meðan við sofum.

***

Við lifum hálf í þjóðsögunni...
einsog konan sem átti sjö börn í landi og
sjö börn í sjó. Þetta er raunveruleiki
sem við afneitum. Hvað verður um þann raunveruleika?

***

Ég lifi ekki í einum heimi þótt ég
haldi það stundum, það skiptist á ljós
og skuggar, svefn og vaka, rök og rökleysa,
og allar brýrnar á milli.

***

LEIKRIT TIL SÖLU:

Pizzasendillinn
Allsnægtaborðið
Ég er snillingur
Blóðuga kanínan
Kókaín-Hanna
Flórsykur
Landamærastöðin
Blessunin
Blár logi
Sóleyjarvöndurinn
Mundu töfrana
Elskaðu lífið

LEITIÐ UPPLÝSINGA HJÁ HÖFUNDI

***

ÚR ÍSLANDS ÞÚSUND TÁR

“Æðið er trúarlegt fyrir okkur Íslendinga,
til að komast í æðið verður maður
fyrst að vera lamaður, æði-lömun-æði-lömun.
Æðið hefur svona æðri tilgang Var ég
að tala...”

Leikritið gerist í blokk á 12.hæð þarsem
Krúsídúlla býr hjá afa sínum
sem leigir foreldrum hennar. Þar býr líka amman
sem enginn veit hvort er lifandi eða dáin. Pizzasendill
hangir á göngunum. Vinkona og hálfsystir koma við
sögu, enginn veit hvort þær eru raunverulegar eða
hvort Krúsídúlla hefur búið þær
til. Mamma hennar er með kaupæði, pabbinn alltaf að
drekka eitur, afinn er forstjóri “óguðsvorslandsvirkjunar”
og amman missti fjórtán fóstur.

Pizzasendillinn er alltaf að lesa Snorra-Eddu og þekkir
það vel að fara upp og niður í lyftunni.
Eftir því sem á líður kemst Krúsídúlla
að því að það virðist vera dularfull
kona í blokkinni. Eða er það blokkin í
konunni?

Í leikritinu rannsakar Krúsídúlla hvort
“einhver hafi verið inni hjá henni eina nóttina”...
og kannski kemur hún bara úr þjóðsögunni
og er selur.

Hér eru teknar setningar af handahófi úr verkinu:

Mamman: Ég get ekki ælt, ég svitna ekki, ég
fæ ekki fullnægingu, ég er nútímakona
og þarf að hafa fyrir því, það eru
aldir fastar í píkunni á mér, hrauneðja
úr móðuharðindunum í hálsinum
og ég fer til sálfræðings því
ég vil ekki emja einsog stunginn grís þegar ég
fæ það.

Afinn: Ég byggði þessa blokk fyrir almannafé.

Mamman: Og hvar er afgangurinn!

Afinn: Hugsanaglundroði, það var hugsanaglundroði
í fólki sem flutti til Vesturheims.

Krúsídúlla: En amma? Hvernig var amma? Var hún
kát?

Afinn: Hún hafði vit á því að
vera ekki kát.

Krúsídúlla: Hverjir búa í blokkinni.

Pizzasendillinn: Það býr sama fjölskyldan í
öllum íbúðunum, hún býr í
öllum bænum, öllu landinu, held ég.

Afinn: Ég er að reyna að koma skipulagi á þessa
ógeðslegu náttúru, já náttúruna
sem gleypti fjórtán ættlliði af íslensku
þjóðinni, fóru allir undir öskulag, drukknuðu
í fossum, eða urðu úti á kili, Reynistaðabræður
hefðu ekki orðið út ef þeir hefðu haft
háspennulínur tilað fikra sig eftir.

Mamman: Ertu kunnugur í lyftunni?Hvort ferðu meira upp
eða niður?

Pizzasendillinn: Ég fer svona bæði. Stundum fer
ég alveg niður, já alveg niður á neðstu
hæð.

Pabbinn: Mamma kveikti í hárinu á mér
og lét engla slökkva í því og lét
mig liggja í holunni og setti mig í ískalt bað
og negldi í lófana á mér tilað vita
hvort blæddi en það kom bara tómatsósaa
en það blæddi úr bróður hennar og
hún sagði ég væri jesú og þyrfti
að ganga í gegnum þrengingar og lét mig éta
kartöfluhýði og biblíuna. Hún lét
mig éta sjö biblíur. Ég komst aldrei út
að leika mér því ég var alltaf inni
að éta biblíur.

Mamman: Þú spyrð aldrei hvort ég fái
fullnægingu.

Amman: Ég missti fjórtán fóstur.

Krúsídúlla: Afhverju settirðu þau
í sultukrukkur.

Amman: (Hristir hausinn)

Krúsídúlla: Ég skal ekkert vera að
tala um þetta.

Pizzasendillinn: Snorra-Edda? Ég geri nú ekki annað
en að lesa Snorra-Eddu. Ég sit hérna á ganginum
og les Snorra-Eddu.

Pabbinn: Jæja og hvað stendur í henni.

Pizzasendillinn: Stendur í henni?

Mamman: Ég er að naglalakka mig.

Krúsídúlla: Ég er selur og er bara uppá
landi í skamman tíma, svo fer ég aftur í
sjóinn. Ég þarf engu að raða í
sjónum. Mamma, get ég fengið húðina mína.
(Mamma hennar rífur selshúðina) Afhverju varstu
að gera við hana.

Mamman: Við verðum að spyrja konuna í blokkinni.

Krúsídúlla: Kannski var það blokkin
í konunni.

***

ÚR ELDHESTI Á ÍS

Eldhestur á ís segir frá þrem konum sem
gætu verið ein og sama konan, þe. innra samtal hennar.
Leikritið er um ástina, ein konan vill elska, önnur
vill ekki elska og sú þriðja er hlutlaus en kemur
með komment, sem virðast vera sjálfsprottin, á
meðan hinar konurnar tvær eru meira forritaðar eða
mótaðar af einhverju samfélagi. Þær
skipta svo um hlutverk eftir því sem líður
á verkið.

Hér eru teknar setningar af handahófi úr verkinu:

Hin: Ég trúi ekki á þetta herbergi.

Hún:Þú ert búin að koma þér
svo vel fyrir.

Hin: Ég dó einusinni, það var lítill
fugl.

Glerbúi: Afhverju eruði búnar að rugla handritinu.

Hún: Svona reyndu að harka af þér.

Glerbúi: Fleiri gerast nú vígamenn en ég
ætlaði.

Hin: Ég fæ svo undarlega tilfinningu í magann.

Hún: Hélstu hún væri horfin og það
kæmi ekkert í staðinn.

Hin: Einhver harður hnútur.

Hún: Það er ekki hnútur, þú
geymir þetta augnablik í maganum.

Þögn

Hin: Augnablik í maganum?

Hún: Þú hefur gleypt það.

Glerbúi: Hefur hún orðið hrædd við
viðkvæm augnablik?

Hin: Ég veit ekki hvað gerist með mig, ástin er svo sterk.

Hún: Sefur þú aldrei hjá...?

Hin: Samfarir eru persónuleikabreytandi.

Glerbúi: Persónubreytuleikur.

Hin: Þú ert kannski með egglos.

Hún: Mér finnst fallegt að sjá fólk gráta.

Glerbúi: Allur tími er þræll rýmisins.

Hin: Eða var þetta kannski ekki ég.

Glerbúi: Snilligáfa er róandi.

Hin: Ég er að fá mig fullsadda af þessari ástarþvælu.

Hún: Þetta er ekkert venjulegt, þetta er ekki bara ást. Það losnar allt úr læðingi. Ég sé allt miklu betur, mig langar að breyta heiminum.

Hin: Þú ert bara í krísu.

Hún: Það hefur enginn elskað einsog ég.

Glerbúi: Hvernig er veðrið?

Hún: Hvar er eplið af skilningstrénu? Hangir það á þessu tré.

Hin: Það er bara dæmisaga. Bíddu þangað til epli Newtons kemst í dæmisögu.

Glerbúi: Epli eru góð – Í goðsögur.


***

ÚR ALLSNÆGTABORÐINU

Segir frá hjónum á veitingastað. Þau eru bundin á stólunum. Þjónn þjónar þeim til borðs. Hér er blábyrjunin.

Konan: Heldurðu að þú ættir ekki að loka glugganum?

Maðurinn: Nei, veistu ég held ekki.

Konan: Heldurðu að það gæti ekki orðið kalt.

Maðurinn: Ég held ekki.

Þjónninn: Má bjóða ykkur aftur í glösin.


***

TVÖ ÖRLEIKRIT HÉR AÐ NEÐAN:

MAÐUR SPYR KONU HVORT HÚN HAFI FENGIÐ ÞAÐ

Fékkstu það?

Já ég fékk það.

Já ég fékk það?

Já ég fékk það.

Afhverju segirðu já ég fékk það.

Já ég fékk það.

Nei svona einsog þú sagðir það.

Hvernig sagði ég það.

Já ég fékk það.

Já ég fékk það.

Nei ekki svona.

Heldur hvernig.

Svona einsog þú hefðir ekki fengið það.

Einsog ég hefði ekki fengið það.

Þú sagðir það þannig.

Hvernig.

Ég var að segja það.

Segja hvað.

Segja hvernig þú sagðir það.

Varst þú að segja hvernig ég sagði það.

Já, ég var að segja það.

En hvernig sagði ég það.

Já, ég fékk það.

Já, ég fékk það.

Þú sagðir það svona.

Svona einsog þú sagðir það.

Ég sagði það einsog þú sagðir það.

Sagði ég það einsog þú sagðir það.

Þú sagðir það þannig já.

Þannig hvernig.

Þannig hvernig?

Já þannig hvernig?

Þannig einsog þú sagðir það.

Þannig einsog ég sagði það.

Einsog ég sagði það.

Já, ég fékk það.

Nei ekki svona.

Heldur hvernig.

Já ég fékk það.

Já, ég fékk það.

Fékkstu það?

Já ég fékk það.

Fékkstu það eða fékkstu það ekki.

Ég sagðist hafa fengið það.

Sagðirðu það bara.

Nei ég fékk það.

Ertu viss.

Er ég viss.

Já fékkstu það.

Þetta er bara eitthvert hjakk.

Hjakk.

Já hjakk fram og aftur.

Og hver er það sem hjakkar svona.

Hver er það sem hjakkar.

Já hver er það.

Ég sagði þetta væri einsog hjakk.

Hvað á þetta að halda lengi áfram

Ég vil bara vita hvort þú hafir fengið það.

Geturðu ekki hætt.

Hætt.

Já hætt bara.

Þú verður alltaf brjáluð ef ég hætti.

Verð ég brjáluð.

Já, ég má aldrei hætta.

Máttu ekki hætta.

Ég má aldrei hætta.

Hættu þá bara.

Þú verður vitlaus.

Verð ég vitlaus.

Já þú verður vitlaus.

Ef þú hættir.

Já ef ég hætti.

Hvert erum við komin.

Hvert um VIÐ komin.

Já hvert erum komin.

Við erum ekki komin neitt.

Erum við ekki komin neitt.

Erum við ekki komin neitt.

Nei, við erum ekkert komin.

***

Orðlaus – samtal skrifað í tilefni 7.júlí 2005 í London

: Þetta er alveg skelfilegt.

: Já, þetta er alveg skelfilegt.

: Þetta er bara skelfilegt.

: Þetta er skelfilegt.

: Þetta er svo skelfilegt.

: Þetta er skelfilegt.

: Alveg skelfilegt.

: Já alveg skelfilegt.

: Alveg hrikalega skelfilegt.

: Þetta er bara skelfilegt.

: Hrikalega skelfilegt.

: Já hrikalega skelfilegt.

: Alveg hrikalega skelfilegt.

: Varstu ekki búinn að segja það.

: Alveg hrikalega skelfilegt?

: Jú, þú sagðir það áðan.

: Alveg hrikalegt skelfilegt.

: Þú sagðir það.

: Var ég búinn að segja það.

: Þetta er skelfilegt.

: Þú varst búin að segja það.

: Þetta er skelfilegt.

: Já, þetta er skelfilegt?

: Þetta er skelfilegt.

: Þetta er skelfilegt?

: Þetta ER skelfilegt.

: Hvað?

: Hvað?

: Hvað er svona skelfilegt.

: Finnst þér þetta ekki skelfilegt.

: Jú, þetta er skelfilegt.

: Þetta er bara alveg hrikalega hrikalega skelfilegt.

: Já, þetta er skelfilegt.

: Hrikalega, hrikalega.

: Þetta er svo skelfilegt að það er varla hægt að segja það, maður veit ekkert hvað maður á að segja.

: Þetta er skelfilegt.

: Já, þetta er skelfilegt.

: Það er ekkert hægt að segja neitt annað.

: Nei, þetta er skelfilegt.

: Já, þetta er skelfilegt.

: Bara skelfilegt.

: Alveg skelfilegt.

: Skelfilegt.

: Skelfilegt.

: Skelfilegt?

: Já, er þetta ekki skelfilegt.

: Mér finnst ekki hægt að orða það öðruvísi.

: Nei, þetta er bara skelfilegt, það er eina orðið yfir þetta.

: Skelfilegt, skelfilegt.

: Hvað er svona skelfilegt?

: Þetta er bara allt skelfilegt. Þetta er svo skelfilegt, þetta er svo skelfilegt, þetta er bara svo skelfilegt.

: Bíddu, hvað er svona skelfilegt.

: Hvað?

: Hvað er skelfilegt.

: Finnst þér hægt að spyrja að því.

Þögn

: Finnst þér þetta ekki skelfilegt.

: Jú, mér finnst þetta skelfilegt.

: Þetta er skelfilegt.

: Finnst þér þetta eitthvað fyndið.

: Fyndið?

: Já, finnst þér það.

: Finnst mér hvað?

: Fyndið!

: Finnst mér þetta fyndið.

:Finnst þér þetta fyndið?

: Nei, mér finnst þetta ekki fyndið.

: Þetta er ekki fyndið.

: Þetta er ekki fyndið.

: Nei, þetta er ekki fyndið.

: Hvaða dagur er.

: Dagur?

: Já, hvaða dagur er í dag.

: 7.júlí 2005.

: Þetta er...7.júlí 2005.

: 7.júlí 2005.

: 7.júlí 2005.

Þögn

:7.júlí 2005

: Geturðu ekkert sagt.

: Hvað getur maður sagt?

***

Úr The Secret-Face

Characters :
Blind and kind-woman
Funeral-woman: The right hand
Universe-woman: The left hand

The Blind and kind woman plays the Funeral-woman and the Universe-woman, with her hands.
Curtain rises on a woman standing on the stage. She is wearing a dress with loose ends and on her hands she wears gloves, her right hand glove is covered with diamonds, in the left hand she is holding a cane and over her shoulder a handbag. White birds sit on her eyebrows. She has a black sturdy tail.

Blind and kind woman: One fine day, I was walking down the street and I met somebody, he said: Hi love. Hæ elskan. I was so happy I wanted to take the love-jump but I didn’t know how to do it. I tried this way (ballet-jump) this way (backwards-jump) like this (bitch-jump). I couldn’t find the love-jump. I travelled around the world, asking everybody if they knew the love-jump but nobody knew it. Finally I was told to ask the world-press but the world press was busy in Iraq and with David Beckham so I and the hungry children in Africa had to wait. I’m still waiting. (Her one hand grabs the handbag the other hand grabs it back, the hands fight over the handbag. At last it falls on stage.)

Funeral-woman: Get her off stage.
Universe-woman: Off stage! Why?

Funeral-woman: She’s fake.

Universe-woman: She’s real and lives a real life. Look at her.

Funeral-woman: She lives a secret life.

Universe-woman: Are you telling me there is something I don’t control.

Funeral-woman: To find out we play the Funeral-game. We have a funeral, lot of people, a coffin, hymns, orgel-music, a priest.

Universe-woman: Who is running this funeral!

Funeral-woman: And a story. We need a story!

Universe-woman: We can’t bury her just because she’s fake.

Funeral-woman: Kill her!

Universe-woman: There’s never been a murderer among my people.

Funeral-woman: She was trying to make a little world. (Mimes the Blind and kind woman with a nagging tone) “One fine day Hi love.. da da da” And you! You control the universe!

Universe-woman: Okay, get her off stage. All together now. (Funeral- and Universe-woman put their hands up as if sleepwalking, is going of stage, falls) She can’t control herself.

Blind and kind woman: I’m Godot. You’ve been waiting I know.

Funeral-woman: Strangle her.

Universe-woman: She will still be laying here.

Funeral-woman: Tickle her.

Blind and kind woman: Good evening ladies and gentlemen, let ME introduce myself: I’m the Blind and kind woman. And look, The Universe-woman (The diamond hand), oh yeah herself. And here she is, the Funeral-woman (The hand with the cane), say hello.
Wonderful. Djonní.

Funeral-woman: Fu-ne-ral, fu-ne-ral, fu-ne-ral.

Universe-woman: So many stars moving six feet under.

Blind and kind woman: I’m the blind and kind woman. I love everything in life, always ready to go off the edge. I’m kind because I’m kind and blind because I’m blind. Some say that I’m too blind and too kind. We are three together but the blind and kind people always get to tell the story. To night we’ll find out if we’re a fake or not. Or should we say I? The deepest fear every human has to deal with: Am I a fake? If I’m a fake can I be true to myself. Who made me? God? My parents? My job? My story? Don’t bury me, I’ll be good.

Funeral-woman: You just said you were ready to go off the edge? Be professional.

Universe-woman: This is an emotional landmine-zone. Be silent.
(short silence)

Funeral-woman: Put on stage the first funeral. The Beauty-funeral.

Blind and kind woman: We expect the world press to show interest. Here is the coffee, coffee. What was I saying? I remember, the world press, let me introduce … later. I’ve not always been blind and kind.

Universe-woman: A universal beauty. She was buried in beauty.

Blind and kind woman: You’ve never seen a woman like me! The birds and the tail, not to mention the language! The birds wake me up every morning by singing but I wanted to be like a movie star, sleeping beauty until twelve o’clock. I don’t have to explain why I wanted to get rid of the tail. I simply don’t understand it. The doctor took away the birds and at the very same moment they flew into my eyes and blinded me and when he took away the tail I became so kind, understanding everything. I was looking for the right look because I was looking for the right guy. Still today I can’t say if it was the right doctor, he put me under his knife, there I was praying by smoking my cigarettes. I woke up like this. I didn’t see a thing. I was blind, kind! I told the doctor I wanted to be “a blinking bitch”, not blind and kind. I’m sure he was laughing. I couldn’t move my eyelids. My voice was gone, only little of it was left. I had forgotten my language. After being in my grave for ages I looked at my hands and found the sign language. I’d like to do a number.

Funeral-woman: Oh, such a good funeral. I’m completely another person.

Universe-woman: Oh please, get over it!