Ella Stína´s Magicbook by Elisabet Jökulsdóttir

Imagination and fantasy are what characterize this book. Here is an
author with masses of creative talent and great sensitivity for human
emotions, and it is no handicap that a rich sense of humour keeps shining
through even if the subject material is deadly serious . . . Her fantasy
stories are a compelling creation, and the absurdism seems to suit her
style and her subject material perfectly.

Translations are available in English, Dutch, Italian, Swedish and
Norwegian.

The novel Laufey by Elisabet Jökulsdóttir

Media Reviews on Laufey:

What keeps [Laufey] going is her “love” for T., the cutest boy in class, who comes from an
affluent family . . . By getting into the minds of these two characters Elísabet succeeds in
creating a powerful atmosphere of suspense which never lets up for a moment. The reader is
kept in doubt throughout the whole book. The conclusion is shocking and painful. As well as
examining the thought processes of these two individuals Elísabet also tackles the wider
questions of relations between people in general and the ever-widening gulf that can open,
even between close relatives. Laufey is a chilling, painful and uncomfortable book, well
written and deeply intense.
DV Newspaper, Sigridur Albertsdóttir

STUNDUM ÞEGAR ÉG MAN

In this poetic novel Elísabet displays a deep insight into the minds of people downtrodden by
neglect and cruelty. She invokes with amazing completeness the internal world of the
mentally disturbed, and reveals poetry and beauty at the heart of a gruesome thriller. She
delivers a strange, while at the same time an enormously powerful and dramatic book.
Morgunbladid Newspaper


Thus Elísabet Jökulsdóttir’s Laufey tells a story that is both old and new, yet never told
before, at times using something that has been cast into the dustbin of the language, at others
using something not yet invented. The story is at once girly and laddish, extraordinary and
ordinary. And its seriousness is palpable.
DV Newspaper


Laufey forces the reader to have a point of view whether he likes it or not; this is precisely
what good literature should do.
TMM Magazine, Sigríður Albertsdóttir

Fótboltasögur, örsögur 2001

Sögurnar eru þrælskemmtilegar…þær bestu…ná óvæntri dýpt og koma lesandanum í
opna skjöldu með örsnöggri innsýn inn í kviku fótboltastrákanna á vellinum.
Jón Yngvi Jóhannson, DV


…fótboltasögur hennar eru ferskar, léttar og leikandi… Í sögum Elísabetar blandast
saman tvö ólík svið á nýstárlegan hátt; þær snúast um fótboltann og fáið í kringum
hann en ekki síður um sálarlíf og tilfinningar, tungumál og veruleika – og þær hitta
flestar í mark.
Steinunn Inga Óttarsdóttir, Morgunblaðinu


Hún horfir á knattspyrnumanninn frá sjónarhorni sem við spekingarnar höfum aldrei
spáð neitt í, og segir af honum einlægar og tilfinningaríkar sögur, sögur um boltann,
sögur um lífið.
Atli Eðvaldsson, knattspyrnuþjálfari.


Fótboltasögur…bráðskemmtilegri bók sem meira hefði mátt fara fyrir á síðustu
jólabókarvertíð. Að mínu mati er hún ein af perlunum sem leynast að baki
metsölulistunum og bíða leitandi lesenda.
Rúnar Helgi Vignisson, DV

Dans í lokuðu herbergi, ljóð 1989

Mörg ljóðanna eru draumkennd og líka afar holdleg þótt ekki séu þau berorð. Elísabet
kann vel þá list að segja mikið á milli línanna. … En í heild er hér um verk að ræða
sem era að öllum líkindum upphaf merkilegs skáldskaparferils.
Jóhann Hjálmarsson, Morgunblaðinu


…hér er ort af opinskárri einlægni en þó jafnframt af dirfsku. … Elísabet Jökulsdóttir
hefur byrjað þannig að það verður óhjákvæmlega fylgst vel með henni í framtíðinni.
esig, Tímanum

Vængjahurðin, ljóð 2003

Elísabetu tekst að birta form tilfinningarinnar að vera ástfangin í ljóðum sínum. Lýsa
því hvernig manneskjan fer út fyrir eigin mörk þegar vængjahurð ástarinnar opnast.
Gunnar Hersveinn, Morgunblaðinu

Laufey, skáldsaga 1999

Fyrsta skáldsaga Elísabetar Jökulsdóttur er merkileg og óvenjuleg bók. Sagan er að
sumu leyti einsog viðstöðulaust ljóð í óbundnu máli og þetta ljóð er bæði myndrænt
og spennandi. …Það er einsog að það sé bylgja í skáldskap um þessar mundir að
skrifa opinskátt um það sem er ljótt og napurt, um
ofbeldi í ýmsum myndum, um kúgun og niðurlægingu í kynlífi. Allt er sagt, ekkert er skilið undan. Það er alls ekki
sama hvernig slíku er lýst og Elísabet Jökulsdóttir er alveg sér á báti. Í þessari bók er
hún sjáflri sér lík í því hvernig hún notar myndmálið. Það er mikið innra líf hjá
persónum hennar og alveg magnað hvernig hún heldur sig alltaf inni í ævintýraheimi
og barnslegu ímyndunarafli. …Þar er margt ljótt á ferð en líka fegurð þó að ótrúlegt sé
í þvílíkri hrollvekju sem sagan annars er… Með þessari ljóðrænu skáldsögu sýnir
Elísabet djúpan skilning á fólki sem treðst undir vegna vanrækslu og grimmdar. Hún
býr til undarlega heilsteypt vitundarlíf folks sem telst veikt á geði og hún birtir
ljóðrænu og fegurð mitt í viðbjóðslegri hrollvekju. Hún sendir okkur undarlega bók en
um leið geysilega kröftuga og áhrifamikla.
Hrund Ólafsdóttir, Morgunblaðinu

Myndlistarsýning á Mokka 1994

dÍ örsögunum sínum og í örverkunum á Mokka nær Elísabet oft að framkalla árekstra
af þessu tagi: sakleysislegar þverstæður sem eru í senn fyndnar og umhugsunarverðar.
Jón Proppé, DV

Útvarpsleikrit: Maður gefur konu eld í sígarettu og Maður spyr konu um mjólk
útí kaffið

Elísabet Jökulsdóttir er leikskáld. Hún hefur sýnt það áður að hún hefur persónulega
sýn á leikhús og leiktexta, hún er trú sjálfri sér og uppsker samkvæmt því. …af
hversdagsleikanum, beita endurtekningum svo úr verður nánast leikrænt ljóð og flétta
textann áffram áreynslulaust svo hann verður eðlilegur í munni leikarans, samt
skáldlegur og samt hlaðinn öllum þeim upplýsingum sem á þarf að halda….
Svo rafmagnaður að innri spenna byggist upp.
Hávar Sigurjónsson, Morgunblaðinu

Íslands þúsund tár, leikrit 2002

Elísabet Jökulsdóttir skáld vílar ekki fyrir sér að kryfja sjáflt þjóðarsjálfið
í þessu leikverki sínu. Hér er þjóðarvitundin, hópsjálfsmynd okkar Íslendinga, til
umfjöllunar og hvernig hún er notuð til að innræta þegnunum ákveðinn
þankagang.

Elísabet er svo heppin að hún sér hlutina frá öðru sjónarhorni en því
hefðbundna – staðreynd sem er forsendan fyrir því að hún geti bent okkur á
eitthvað sem við hin komum ekki auga á hjálparlaust.

Hún hefur sýnt og sannað í verkum sínum að hún er fjölhæfur höfundur sem
tekur sífelldum breytingum. Ljóð, leikþættir, skáldsögur, örsögur, alltaf er
viðfangsefnið ferskt, efnistökin nýstárleg og vald hennar á tungumálinu
aðdáunarvert.

Það skiptir öllu máli að henni liggi eitthvað á hjarta, annars verður útkoman
bara tæknilegar fingraæfingar – þegar henni er mikið niðri fyrir verða til frábær
verk í tilfinningagosi einsog einleikurinn Skilaboð til Dimmu.

Hér er á ferðinni fyrsta leikverk Elísabetar í fullri lengd. Það sýnir að hún hefur
þroskast sem höfundur og að henni hefur lærst að skapa lífvænlegar persónur
sem eiga rætu að rekja utan hennar eigin sjálfs.
Sveinn Haraldsson, Morgunblaðinu

Rúm eru hættuleg, smásögur 1991

Um þetta smásagnasafn er óhætt að segja að Elísabet skrifar magnaðan texta. …
dæmi um stúlkur eða konur í hlutverk mæðra og dætra, þe. Verndandi eða í leit
að vernd, þær elska og hata karlmenn, eru taumlausar og haldnar sektarkennd,
óttaslegnar og himinlifandi…
Kristján Jóhann Jónsson, Þjóðviljanum


Tíminn er ekki bein og rökrétt lína (í sögunum), þvert á móti líður hann í alls
kyns krókum og slaufum þarsem fortíð og nútíð upphefjast í einum punkti.
Stíllinn tekur mið af þessu, hann er með ljóðrænum blæ, mikið um
endurtekningar og textinn umbreytist í sífellu.
Guðrún Þóra Gunnarsdóttir, Morgunblaðið

Sjáðu, sjáðu mig. Það er eina leiðin til að elska mig. Ljóð 1996

…ferð inní heim sorgarinnar og þunglyndisins…takast á depurðin og vonin,
dauðaóskin og lífsþráin, sorgin og skilningurinn… Elísabet notar bæði sterka liti
og magnað myndmál til að túlka þessa upplifun… enda þótt mörg ljóðanna túlki
dapurlega og martraðarkennda upplifun býr yfir þeim ljóðræn fegurð, ofurlítið
súrealísk en sterk… lífið fær ofurlítinn ljóma… ef til vill er það svo að hinn
hreini tónn ljóðsins finnist aðeins við slík átök, við slíka glímu, slíkan sálarháska
sem lýst er í sorgarljóðunum. Ég er í það minnsta ekki frá því að Elísabet hafi
með bók sinni slegið þannig hljóm. ..Meginstyrkur þessarar ljóðabókar er
nefnilega skírslan, hreinsunin, “kaþarsis” ferðin um undirdjúpin
og uppgötvunin mikla um eigið gildi…
Skafti Halldórsson, Morgunblaðinu