Innilokun

Kemst Elísabet út úr lokaða herberginu? Fylgist með frá upphafi.

Ég óska eftir öllu um innilokun. Þetta er smá auglýsing.

Ég er alltaf að skrifa um innilokun.

Á þessari síðu verður gerð tilraun með það hvort ég geti hætt að skrifa um innilokun. Og ef ég get ekki hætt að skrifa um innilokun get ég þá fullkomnun í því.

Franski spekingurinn Michael Faucault sagði að manneskjan kæmist aldrei út. Hann orðaði það á þann hátt að manneskjan kæmist aldrei út úr goðsögunni. Það bættist bara alltaf meira í goðsöguna.

Kannski komumst við ekki út fyrren við deyjum.

Það er samt allsekki víst. Það getur bara verið að það verði meira myrkur og önnur skilningarvit taki við. (En sjónin dofnar með aldrinum og gamalt fólk sér heiminn í rökkurlitum meðan ungt fólk sér skæra liti.)

Það er sagt að rithöfundar séu alltaf að skrifa um það sama. Og það birtist í þeirra fyrsta verki hvað þeir séu að skrifa um. Fyrsta bókin mín hét Dans í lokuðu herbergi og fyrsta leikritið mitt hét Eldhestur á ís, um þrjár persónur sem voru þrjár hliðar á sömu manneskjunni. Þessvegna hélt ég að væri alltaf að skrifa um klofning.

Ég gleymdi ljóðabókinni minni.

Mér fannst hún ekkert merkileg og tel hana oft ekki með. En hún geymir ótrúlega margt. Og meðal annars þessa innilokun.

Persónurnar mínar gera allt tilað komast út.

Sögupersónan Laufey sker úr sér augun í þeim tilgangi.
Persónurnar í Eldhestinum klofna.
Aðalheiður hoppar inn í ljósið.
Krúsídúlla í leikritinu Íslands þúsund tár hverfur inn í draum.
Persónur í útvarpsleikritum reyna að komast út úr tungumálinu.
Strákarnir í Fótboltasögum opna sig en loka sér aftur.
Konurnar í hreingerningunni reyna að komast út með því að taka til en náttúran stoppar þær.
Blinda og góða konan í The Secret Face lætur jarða sig.
Konan í Vængjahurðinni gengst draumi á vald.
Persónan í nýjasta leikritinu reynir að komast út með því að fara inn.
Persónan í enn öðru nýju leikriti reynir að komast út með því að tala stöðugt. (En getur ekki hætt að tala stöðugt.)

Lokað herbergi, fiðrildi og vélar.

Það hafa bæst við fiðrildi og vélar í lokaða herbergið. Lokaða herbergið er kannski bara orðið fullt af dóti.
Kannski kemst maður aldrei út. Kannski á maður bara að gera fínt inni hjá sér. En hvenær er orðið nógu fínt?

Innilokun er það ekki sama og útilokun?

Loki maður sig inni lokar maður sig þá ekki úti.

Hvar er úti og hvar er inni.

Eitt merkilegt, ég er að fara í skóla næsta haust, og ég finn að það eru einhverjir veggir byrjaðir að molna niður.

Ég óska eftir öllu um innilokun. Þetta er smá auglýsing.

Ég er með sjúkdóm, manía/depression. Geðsjúkdómur, ein allsherjar innilokun. Þar er hægt að deyja úr innilokun. Maður kemst virkilega útúr heiminum. Maður er að reyna að deyja. Maður vill bara hafa allt svo fallegt og skelfilegt áður. Það getur tekið tíma, svo oft er manni bjargað og komið inná geðdeild. Ég hef reyndar tekið lyf í sex ár, og losnað við þennan heim.

Ég er líka með alkóhólisma sem er líka sjúkdómur innilokunar. Þessir sjúkdómar hafa valdið mér kvöl en líka innsæi og ríkidæmi. Ég er með fordóma fyrir sjúkdómum, ég vil helst ekki tala um þá og útskýra þetta á annan hátt. Útskýra það á heimspekilegan hátt, sálfræðilegan, tilfinningalegan, pólitískan, vísindalegan. Það er reyndar auðvelt að bregða ljósi þessara þátta á alla sjúkdóma.

Komdu í bæinn, þú ert að grafa þig lifandi, sagði Kolbrá litla systir mín.
Mamma, þú átt ekkert líf, sagði Garpur sonur minn.
Svo fór ég að skrifast á við mann sem ég met mikils og í hvert sinn sem ég skrifaði honum réðust hugsanirnar á mig: Afhverju sagðirðu ekki þetta? Afhverju sagðirðu ekki hitt? Þú ert alltof væmin? Þú ert ekki nógu fyndin? Hann skrifar þér örugglega aldrei aftur? Afhverju hafðirðu þetta styttra. Eða lengra? Loks þoldi ég ekki við, og eftir krókaleiðum sem ég segi frá seinna fann ég að ég var lokuð inni í herbergi og lykillinn var týndur.

Og nota bene: Ég vissi hver hafði læst mig inni?

Meira um það síðar...

Og fleiri fréttir úr lokaða herberginu...

Kemst Elísabet út úr lokaða herberginu. Fylgist með frá upphafi!

Augnablik!

Lokaša herbergiš getur lķka veriš augnablik.

Ég er föst ķ augnabliki.

Dįsamlegt.

Augnablikiš žegar foreldrar mķnir skildu.

Augnablikiš žegar pabbi dó.

Augnablikiš žegar ég varš gešveik.

Augnablikiš žegar foreldrar mķnir skildu kemur sterkast ķ hugann,
augnablikiš žegar ašskilnašur įtti sér staš. Best aš hanga frekar ķ
augnablikinu en višurkenna skilnašinn.

Ég var bara tķu įra.

Allt frekar en ašskilnaš.

Frekar žjįningu en ašskilnaš.

Svo lķšur tķminn og neglurnar hafa vaxiš svo mašur fer aš krafsa, ég krafsa
sjįlfa mig og krafsa augnablikiš. Alltaf eitthvaš aš krafsa. Žangaš til ég
er komin meš leiš į sjįlfri mér. Og augnablikinu. Og leiš į žvķ aš krafsa.

Ég er komin meš leiš į öllu.

En žaš mį enginn vita.

Svo ég finn uppį stórkostlegum skemmtiatrišum.

Ég stofna sirkus ķ litla augnablikinu mķnu.

* * *

Elísabet er að fara til New York, það er nú
saga að segja frá hvernig hún
gat tekið þá ákvörðun, bíðið spennt eftir framhaldinu. Lokast hún inní New
York eða lokast New York inní henni. Nagið neglurnar, glennið upp augun,
þetta verður æsispennandi, afhverju er verið að senda manneskju sem skrifar
bara um innilokun til New York. Útkoman hlýtur að verða stórkostleg...

* * *

Ég skipti um lás. Eða Elísabet einsog ég kalla mig. Bara stælar en samt.

Elísabet fór til New York einsog þið munið. Hún fór til New York og hún kom
aftur. Einsog þið vitið kemur maður aldrei aftur og maður fer heldur aldrei
neitt.

Ekki þegar maður er lokaður inni.

En nú er búið að gerast svo mikið í innilokuninni að það er útlit fyrir að
skáldsaga sé í uppsiglingu.

HVAÐ HALDIÐ ÞIÐ AÐ HAFI GERST.....!!!

Ég skipti um lás í New York.

Mér hafði aldrei dottið það fyrr í hug að kalla á lásasmið, ég hélt ég
þyrfti að umbreytast og líða útum skráargatið einsog reykur, einsog lækurinn
sem breytti sér í ský þegar hann þurfti að komast yfir eyðimörkina.

Ég hélt að skáldskapurinn myndi bjarga mér, ég hélt ég væri að skrifa tilað
bjarga lífi mínu og bara ef ég skrifaði nógu lengi og nógu mikið yrði ég
laus úr prísundinni, laus úr innilokun minni og gæti farið út. En því er
ekki að heilsa.

Lásasmiður var lausnin á öllu saman. Hann fannst meiraðsegja í símaskránni.
Sem fimm franskir þjónar á veitingastað fundu.

Og eitt enn: Maður þarf að bíða eftir lásasmiðnum.

Hann sagðist koma eftir hálftíma og það kostaði 35 dollara að opna dyrnar.
Hann kom eftir hálftíma en skildi eftir reikning uppá 305 dollara. Hann
hefur gleymt núllinu. Hver láir honum það.

Nema hvað, svo kom ég heim, af því ég kallaði á lásasmið, hann var
rauðhærður svo hann hlýtur að hafa verið írskur og verið að búa til þessa
sögu um mig. Hann notaði borvél, hamar og ég veit ekki hvað, ég hélt fyrst
hann segði bara hókuspókus, en því var ekki að heilsa, öll þessi verkfæri,
öll þessi verkfæri kona góð.

Já, ég var að reyna að segja það, svo kom ég heim og ætlaði í skóla en fann
ég komst ekki, mér fannst ég vera að fara í fangelsi, innilokunarkenndin
hríslaðist um mig alla, hvernig átti ég að komast í skólann. Ég hélt ég
hefði skipt um lás í New York og þarmeð væri allt í lagi.

Svo mundi ég eftir því að herbergið mitt var læst, það vantaði lykilinn,
sennilega alltílagi með lásinn, vantaði bara lykilinn af því pabbi hafði
hent honum, eða ég af því ég er líka pabbi. Allavega, það vantaði lykil.

Þarmeð vantaði lyklasmið.

Fyrst datt mér í hug karlmaður sem myndi opna þetta skírlífsbelti í eitt
skipti fyrir öll og ég myndi komast út í einhverri svakalegustu fullnægingu
sem um getur.

En kannski leyfi ég engum að koma svo nálægt mér.

Allavega fór ég að hugsa um guð.

Guð er lyklasmiður.

En þá yrði ég að leyfa guði að ráða og það hlyti að verða algjört klúður,
hvernig átti guð að geta ráðið nokkru, hann þekkti mig ekki neitt.

Ég hef einhvernveginn núna á tilfinningunni að guð geri eitthvað fyndið.
Segi mér að gera einhverja algjöra vitleysu og smíði svo lykil úr þessari
vitleysu.

Þá verður það vitlaus lykill og þannig kemst ég út.