Úr bókum

Ég er að kveðja.
Ég er að kveðja og kem aldrei aftur.
Hugsa ég. Og finnst að hljóti að vera hyldýpi
fyrir neðan þessar tilfinningar. Eða eru þetta hugsanir.
Ég hlýt að hrapa niður og týnast og finnast.
Aldrei aftur.
Hrapa niður hyldýpi og finna að ég er foss.
Ég er foss sem steypist niður.
Og það er gott að vera foss og gera ekkert nema
Steypast.
Svo steypist og steypist ég og steypist niður.
Ég er mikill foss og ég á þetta hyldýpi.
Sem hefur fallið í aldir og aldir.
Ég held áfram að falla. Kveðja og hverfa.
Kem aldrei aftur.

II

Ef ljóðin mín væru fyrir mig
Hvernig væri þá að brosa
Setja upp hatt og dansa
við eldinn.endilanga rigninguna.

Vorið sem þau dreymdi

Fílabeinshvít rauð rós
og stelpan tínir blóm
í alþingishússgarðinum
handa stráknum með hattinn
sem elskaði hana alla nóttina.

[Aftur upp]

ÚR GALDRABÓK ELLU STÍNU

STELPA SEM ÁTTI SEL

Einu sinni var lítil stelpa sem átti sel. Hún
bjó ein í kofa við ströndina því
pabbi hennar og mamma höfðu týnst í stríðinu.
Litla stelpan hætti að tala og byrjaði að láta
sig dreyma. Þegar hún hitti selinn vissi hún hvort
það var í alvöru eða þykjustunni.
Selurinn varð vinur litlu stelpunnar. Svo dó hún
og selurinn grét og dró hana niður á hafsbotn
og jarðaði hana þar.

LÍTIL STELPA SEM LIFÐI Á FISKAHJÖRTUM

Lítil stelpa sem ég þekkti lifði bara á
fiskahjörtum. Hún átti gullfiska í keri
og var alein heima á daginn með fiskunum sínum.
Pabbi hennar og mamma voru alltaf að kaupa nýja og nýja
fiska handa henni því þegar þau komu heim
úr vinnunni á kvöldin sagði hún að
þessi fiskur hefði dáið í dag og þrír
í gær. Þegar þau spurðu stelpuna hvað
hún hefði gert við dánu fiskana sagðist
hún hafa jarðað þá í holu í
garðinum eða hent þeim í ruslið. Svo þau
keyptu alltaf nýja fiska því hún var svo
mikið ein heima. En einu sinni þegar mamma hennar var að
umpotta öll blómin fann hún fiskalík í
hverjum einasta blómapotti. Eftir strangar yfirheyrslur kom
í ljós að stelpan hafði drepið fiskana með
því að skera úr þeim hjartað og
svo át hún eitt fiskahjarta á dag. Og þegar
þau spurðu hana hvers vegna í ósköpunum
hún át fiskahjörtu vissi hún ekki hvers
vegna í ósköpunum hún át fiskahjörtu.
Þá settu þau hana á barnageðdeild bara
af því að hún vissi ekki ástæðuna.

AFREK

Einu sinni var stúlka sem klauf sig í herðar niður
og annar hlutinn sveif út í geiminn og líður
þar um en hinn hlutinn gróf sig ofan í jörðina
og skríður þar um.

SÓFAR BÆJARINS

Einu sinni var stelpa sem var búin að sofa í flestum
sófum bæjarins vegna þess að hún hafði
enga stjórn á því sem var að gerast
í höfðinu.

HUNANGSKRUKKAN

Maðurinn sem fór skyndilega frá konunni sinni skildi
hunangskrukkuna sína eftir. Konan vissi ekki hvort það
var í ógáti eða með ráðum
gert. Konan grét hástöfum þegar maðurinn
fór. Loks fann hún að himinninn yfir henni hafði
hækkað svo um munaði. Þegar konan hafði klárað
úr hunangskrukkunni að ári liðnu kom maðurinn
aftur og bað konuna krjúpandi um að giftast sér.

LESIÐ ENNFREMUR UM: Geimverurnar og barnið, Sígarettustelpuna,
Barnið sem vildi ekki verða skósmiður og konuna sem
var að fuðra upp í ást og losta. Fæst í
bókabúðum.

[Aftur upp]

ÚR SJÁÐU, SJÁÐU MIG. ÞAÐ ER EINA LEIÐIN TIL AÐ ELSKA MIG

*

Tár mín úr perlum,
húð mín úr silki,
viljinn úr járni,
skaut mitt úr ölduhreyfingu
og sál mín úr rafmagni
biður um guð.

*

Viltu leggja mig um borð í bát
og ýta frá landi.

Viltu hafa mig í hvítum kjól,
viltu hafa blómin hvít
og viltu hafa bátinn hvít
með hvítu segli.

Viltu hafa allt hvítt,
nema sjóinn og blæðandi
augu mín.

Viltu blása í seglið
og leyfa mér að sigla burt.

Svo veistu að það mun snjóa í hvítu sólskininu.

Viltu standa örlítið álút
og byrja strax að sakna mín
en gleðjast að sama skapi,

Því ósk mín er uppfyllt.

*

Ég er þetta blóð
ég er þessi tár
ég er þessi vöðvar
ég er þessi bein
ég er þessar taugar
ég er þessar frumur.

Og hreyfing, birta og hiti
gefa því nafn.

Nafnið líf

og lífið, lífið
ef ég aðeins mætti nefna
lífið,

þá er lífið
það er eitthvað sem titrar.

[Aftur upp]

ÚR ENGLAFRIÐ

1

Þegar móðir mín grætur
ríkir friður.

Þegar andlit hennar er orðið að steini
er stríðið byrjað.

2

Friðurinn er einmana,
og býr í tjaldi í eyðimörkinni,

en þar býr líka hjartað

einsog svo víða annarstaðar.

3

Þegar ég spurði bedúínann í eyðimörkinni
hvað væri friður svaraði hann:Þú.

4

Hugarró kemur
frá mjúku hjarta

í höndum engils.

5

Hann sagði: Þú þarft að vera hér
og lagði höndina á magann á mér.

Þar var hjartslátturinn.

6

Að fara til hans
er að fara heim.

Orð frá botni Miðjarðarhafsins
sem skiluðu mér til Íslands.

7

Hér stend ég ofan á fjöldagröf,
já, hér stend ég ofan á fjöldagröf.

Hér verður allt að vera á sínum stað.

8

Ég hélt að flóttamaðurinn
sæti prúður og penn á teppinu sínu,
veifandi gíróseðlinum.

9

Í staðinn eru engar leiðslur
sem flytja vatn eða rafmagn,

og þótt allir heilsi kurteislega
er deyjandi barn í leiðslu.

10

Flóttamaðurinn á ekkert
nema reisn sem hann býr til
úr því sem hrynur yfir hann.

11

Lífið er best, lífið er best í öllum,
syngur ömmustelpan mín, lífið og guð
er best í öllum.

Englafriður og blómstur blítt.

12

Englar, auðvitað voru englar,
öll þessi ár, þegar ég rétti engum höndina.

13

Friður elskan mín,
þegar allt annað er farið,
tilgerðin, angistin,

eitthvað á milli okkar,

ómælt haf.

14

Mitt stríð er í höfðinu,
stríðið hans er í loftinu.

Svo hjartanu blæðir,
og jörðin hún hverfur.

15

Ég er flóttamaður frá hjartanu,
snýst í hringi í höfðinu,

ef ég færi aftur til hjartans,
gæti farið að blæða.

16

Gleðin, ástin og friðurinn,
gleðin þín og ég varð skotin í þér á staðnum,

og hvað meira, já, einhver krafa.

17

Raulandi lítið lag,
mér hlýtur að líða vel.

18

Hugurinn er í rústum eftir
sprengjuárás. Merkilegar rústir
sem ég vakta nótt og dag.

Sumt grafið einsog ástin og traustið.

[Aftur upp]

ÚR VÆNGJAHURÐINNI

1

Þegar ég hugsa um þig finn ég fiðrildi í brjóstinu,
mig langar svo til að sýna þér eitt þeirra.

2

Þau flögra um þegar ég samþykki
ást mína til þín. Þegar ég segi, já allt í lagi.

3

Ef ég streitist á móti fara hugsanir mínar
í hringi. Og líkaminn getur ekkert sýnt.

4

Þegar ég kem við mig, hugsa ég um þig
eitthvað himneskt dónalegt.

5

Ef þú myndir taka báðum höndum um brjóstin mín,
svona já, og læsa tönnunum í hálsinn. Takk.

6

Eða snerta mig þar sem ég tek andköf af sakleysi
á stundu sem þessari. Þegar allt er til.

7

Ég lofa að elska þig ekki en sýna þér
sælugrimmd.

8

Ef þú kreistir á mér mittið kviknar ljós
í hnakkanum. Ofsaljósið.

9

Þú horfir á mig horfa á þig.
En guðdómlegt! Þetta er svo líkamlegt.

10

Viltu að ég sýni þér hvað mig langar í þig,
ég verð blaut, mjúk, alveg stjörnuvitlaus.

11

Það er sama hvað ég sé marga menn, ég sé bara þig,
villtan og blíðan. Taktu mig. Taktu mig heim.

12

Veistu hvað ég er dásamleg í vatni, ég brenn
í vatninu. Komdu. Fuðraðu upp.

13

Aðeins þú og ég, engin helvítis fullnæging
en unaðsdauði.

14

Áðuren ég orti þessi ljóð vildi ég hafa bláar flísar á baðinu,
en núna helst bleikar með blómum, ég er biluð.

15

Sjáðu hvað ég er kynþokkafull svona blóðlöt,
en ekki spennt upp í forsíðukennt ástand.

16

Þetta ljóð er bæn, til að segja þér að þú ert lífið,
af því ég botna ekkert í þér en langar alltaf í þig.

17

Og þessi nótt sem við dveljum í
hún er björt, þingvallabjört.

18

Ef við viljum elskast við Öxarárfoss,
hver á að hringja kirkjuklukkunum?

19

Og þú ert í mér og ég er um þig,
öðru leyti eitthvað óútreiknanlegt.

20

Ég skal liggja á bæn lengst inní rökum helli,
og viltu þá birtast með logandi kyndil.

21

Ef mitt myrkur mætir þínu myrkri,
og mitt ljós þínu ljósi.

[Aftur upp]

Úr Fótboltasögum

SAGA AF BEKKNUM

Hann lagðist á bekkinn hjá mér eftir leikinn
og ég breiddi lakið yfir hann upp að bringspölum,
tók um axlirnar á honum og það var einsog
hann hefði ekki andað í háa herrans tíð
þegar stuna leið frá brjósti hans og ég
bjóst við því að hann færi að
tala um leikinn og myndi rekja allar sendingarnar fram að þeirri
þegar var brotið á honum í teignum og hann
brenndi af vítinu í þessari úrhellisdembu
en í staðinn fór hann að segja mér frá
því með erfiðismunum að konan hans hefði
skroppið út í búð deginum áður
til að kaupa hrísgrjón í hrísgrjónarétt
sem þau hefðu ætlað að bjóða gestum
upp á og þegar hún kom aftur hefði hún
formálalaust rifið upp pakkann og sturtað hrísgrjónunum
yfir hann þar sem hann sat og var ekki að gera nokkurn skapaðan
hlut og æpt á hann að hann gæti aldrei fullnægt
henni og nú var hann að hugsa um hvort það væri
hans verk að fullnægja þessari konu, hann hefði
haldið að það hlyti að vera samvinna en þess
í stað lægi hún þarna undir honum sundurglennt
og opin uppá gátt og hann hefði ekki fengið
svona hrísgrjónadembu yfir sig síðan daginn
sem þau giftu sig og hann gæti aldrei gleymt þeim
degi því það var daginn eftir úrslitaleikinn
þar sem hann fiskaði víti sem hann tók sjálfur,
boltinn nuddaðist við samskeytin, beint inn og festist í
netinu; þá breiddi ég lakið yfir hann og lagði
höndina á magann á honum og heyrði að hann
grét þótt ég vissi að hann ætti
ekki að geta grátið. En þá þótti
mér hann svo lítill að mér fannst ég
verða að saga af bekknum.

KANTMAÐURINN

Ég var búinn að nudda hann í hálftíma
þegar hann sýndi loksins lífsmark, vöðvarnir
í bringunni voru stífir einsog á togarasjómanni
sem gerði það að verkum að hann átti
erfitt með að anda djúpt, en loksins kom það,
brjóstið bifaðist einsog alda, og ég mælti
með vöðaslakandi, en þá sagðist hann
ekki hafa neitt við slíkt að gera, hann þyrfti
bara að fá að vera á sínum kanti og hvað
það ætti að þýða að setja
hann í framlínuna og ætlast til að hann skoraði
bara af því enginn annar virtist geta skorað í
þessu liði og það var einsog enginn hefði
áttað sig á því að hann væri
kantmaður af lífi og sál og enginn virtist heldur
vera að spá í sálarlíf kantmanna enda
væri hann ekkert að hampa einhverju sérstöku
sálarlífi, hann vildi bara fá að koma á
óvart, og búa eitthvað til svona utanfrá
og koma því svo inn; þetta var alveg einsog þegar
hann kynntist konunni sinni, hún hefði auðvitað
haldið að hún væri að reyna við hann
og hefði alls ekki gert sér grein fyrir því
að hann var búinn að senda á hana, og bætti
við að það hefði staðið tæpt því
það var maður að dekka hana svo hún náði
ekki fyrirgjöfinni fyrr en á elleftu stundu. Og nú
fór brjóst hans að bifast einsog alda til öldu.

MAÐUR LEIKSINS

Einsog venjulega lá hann lengi stífur á bekknum
og ég varð einsog venjulega að þykjast vera gera
eitthvað annað en til stóð, breiddi yfir hann einsog
postulín, lagaði lakið með því að
toga í hornin og sjá til þess að hvergi væri
krumpa til að fá hann til að slaka á því
hann var styggur einsog foli og þótt ég megi segja
að hann tók best við af öllum í liðinu
og naut þess að láta nudda sig einsog hann væri
skapaður til þess og var þá einsog kálfur
sem hnusar í lófa manns varð ég að fara
vel að honum í hvert einasta sinn einsog þetta væri
hans fyrsti tími á bekknum og við hefðum ekki
sést áður og það var oft rétt komið
fram á varir mínar að kynna mig, og það
var sama uppá teningnum í þetta sinn þótt
hann hefði verið kosinn maður leiksins, svo ég
hummaði og snuddaði við lakið einsog dúk á
veisluborði og það var einsog við manninn mælt,
það slaknaði á honum og gusan stóð
út úr honum rétt einsog þegar hann keyrði
upp kantinn, og hann spurði hvort ég hefði séð
grasið eftir leikinn, það hefði verið svöðusár,
svo úthúðaði hann dómurunum, hann hefði
ekki átt skilið þetta gula spjald, sagðist svo
ekki skilja afhverju hann ætti alltaf að þakka áhorfendum,
það væri ekki hans stíll, skildi ekki bofs
í þjálfaranum, hann hefði bent sér
að koma útaf en meint einhvern annan, þá var
honum fyrirmunað að skilja afhverju félagar hans hefðu
ekki sent meira á hann, hann hefði að mestu leyti verið
frír í seinni hálfleik og hefði getað
bætt í netið, hann var arfavitlaus yfir þessu
og ekki nóg með það heldur hafði konan ekki
séð hann í friði í gærkvöldi
og ofsótt hann fyrir að horfa þrisvar í röð
á amerísku spennumyndina seven þegar hann vissi
uppá hár hvað hann var að gera og gerði
þetta hvenær sem honum sýndist, hann yrði að
vera töff og harður og svífast einskis, það
væri það eina sem þýddi, það
ætti hver maður að skilja í fótbolta,
hann væri nógu tekknískur og gúddlúkking,
það vantaði ekki, hann gæti sagt það
hérna á bekknum, þar sem hægt væri
að segja hlutina prívat en hann þyrfti oft að
mana sig upp, þótt hann héldi því
fyrir sig, það væri hans stíll, en loks sagðist
hann ekkert botna í sjálfum sér, því
hann langaði mest af öllu til að verða bóndi,
jörðin væri svo mjúk, rök og heit; og þá
yrði hann sinn eigin herra. Ég fann að hann var orðinn
linur einsog lunga nema það var hnútur milli herðablaðanna
svo ég sagðist ætla að taka hann aðeins í
gegn. Þá rauk hann á fætur og sagði:
Hvaða helvítis vitleysa, ég hef engan andskotans
áhuga á því að verða bóndi,
maður verður einsog mjálmandi kettlingur hérna
á bekknum, einsog venjulega.

FÓTBOLTAMAÐURINN

Hann lá á bekknum með kreppta hnefa og ég
nuddaði hann frá hvirfli til ilja án þess
að hann opnaði þá. Að síðustu
andaði ég inn í hnefana því þeir
virtust ekki þola meiri snertingu en það, og viti
menn, þeir opnuðust og í lófunum var far eftir
takkaskó sem óhægt var að sjá hvort
voru númer 29, 37 eða 43 en við nánari umhugsun
skildi ég að allt var þetta eitt og sama númerið.

HÆGRI BAKVÖRÐUR

Hann var afskaplega kurteis og það sást í
öllum hreyfingum hans, alltaf einsog hann væri að þakka
fyrir sig eða segja gjörðu svo vel, og líka þegar
hann fór fram, það var allt af einskærri kurteisi,
já hann var hreint einsog ljós, einsog skært logandi
ljós sem logaði og brann af einskærri kurteisi við
lífið, logaði og brann því það
veit það hver heilvita maður að í leiknum
er hver einasta fruma líkamans virk, svo auðvitað kviknar
á manninum og hann brennur í eldi sem aldrei slokknar.
Gjörðu svo vel og þakka þér fyrir.

LEIK SEM VAR EKKI FRESTAÐ

Gosbrunnar, pollar, hellidemban og þeir vissu ekki hvar þeir
voru staddir, það var ekkert, nákvæmlega ekkert
sem benti til þess að þetta væri fótboltavöllur,
ekkert, nákvæmlega ekkert sem benti til þess að
þeir væru að spila fótbolta þótt
þeir væru að sparka í eitthvað, og þótt
þeir heyrðu eitthvert baul úr fjarska gátu
það allteins verið mannýg naut en ekki áhorfendur,
og pípið í flautunni gat allteins verið í
krömdum fugli, já, það var ekkert sem benti
til eins eða neins, nema ef vera skyldi að þessu, hvað
sem þetta var, lauk eftir níutíu mínútur,
*það var nú bara eitthvað til að hlæja
að og markataflan sýndi af óskiljanlegum ástæðum
tölurnar 2-0, sem hlaut þá að vera lausnin á
lífsgátunni eða svar guðs til mannkynsins.

DUGLEGUR Á MIÐJUNNI

Honum var mikið niðri fyrir þegar hann sagðist
ekki þola það lengur að það stæði
alltaf í blöðunum að hann væri duglegur
á miðjunni og þetta væri meira að segja
farið að smita heimilislífið því þau
væru ekki fyrr búin að slökkva ljósin
og leikurinn rétt að hefjast þegar hún hvíslaði
í eyra hans: Vertu nú duglegur á miðjunni.

RAUÐA SPJALDIÐ

Hann fékk stundum rauða spjaldið fyrir að rífa
kjaft og það var þyngra en tárum tók
og eina leiðin fyrir hann tilað ná aftur sálarró
var að birtast í
draumi konu sem tók öll rauð spjöld í
heiminum og stokkaði þau uppá nýtt.

VARNARMAÐURINN

Hann var alltaf að verjast, hrinti fólki frá sér,
ýtti því frá sér, lokaði á
það, slunginn í kaldhæðni, og gat meiraðsegja
varist með einlægni, allt sem hann gerði og sagði,
það gerði hann og sagði til þess að verjast,
því það var svolítið fyrir innan
sem mátti ekki koma í ljós, svolítið
sem hann var alltaf að passa, hann var að passa uppá
boltann því boltinn, já boltinn var einfaldlega
það sem hann fæddist með í þennan
heim.

[Aftur upp]

Úr Laufeyju

Ég er brjáluð út í þig. Þú
heldur að þú sért eitthvað annað en
verkfæri. Lýstu mér. Ég er skinhoruð
og rauðhærð. Ég geri allt vitlaust. Stundum set
ég dauðar flugur undir augnlokin eða hræki á
brjóstin á mér og magann. Leyfðu mér
að koma. Ég fer aldrei í bað. Í eldhúsinu
er vaskafat sem ég treð fótunum ofan í. Vatnið
í krananum er alltaf kalt. Ég verð þreytt
þegar eitthvað er alltaf. Ég drep fyrir ástina.
Ég elska. Ég er að deyja úr vannæringu.
Gefðu mér salt. Gefðu mér eitthvað. Gefðu
mér kjól. Viltu sjá í hverju ég
er? Sérðu druslurnar sem ég er í? Þetta
er kjóll af kerlingu sem dó. Bættu einhverjum
við. Ég bý í bragga. Var ég búin
að segja það? Sérðu braggann? Þarna
kem ég út og vona að enginn sjái mig. Fólk
horfir á mig út af því hvernig ég
er. Hún rekur mig út. Ef ég gegni ekki byrjar
hún að hljóða en ég gríp fyrir
eyrun og hleyp út. Hún æpir: Ertu heyrnarlaus
eða hvað? Ég þarf að hrista hausinn lengi
svo að hljóðin fari úr mér. Fólk
stoppar og horfir á mig. Og ég horfi á móti.
Þá stirðnar fólkið einsog því
verði kalt og getur ekki hreyft sig fyrr en ég loka augunum.
Það bara horfir einsog það sjái eitthvað
sem það vill endilega sjá en getur alls ekki horft
á. Ég heiti Laufey. Ég er að fara í
kirkju til að fá jesúmyndir. Ég ríf
jesúmyndirnar í ræmur og fleygi þeim í
sjóinn. Mér er strítt út af hárinu
og ekki bara út af hárinu. Kveiktu á kerti handa
mér. Gerðu eitthvað fyrir mig. Ástin heldur
einhverju í mér. Þegar ég hætti að
elska fjarar það út og doðinn kemur. Þú
ferð ekki neitt. Hreyfðu þig ekki segi ég. Bættu
við persónum. Hvar er hann? Hvar er G.? Ég elska
G. Allir eru að leita að einhverju í kirkjunni. Við
komum upprétt í kirkjuna en komum út í
poka. Hallleljújja. Ég húki á bekknum,
annaðhvort húki ég eða sit þráðbein.
Andrúmsloftið í kirkjunni er einsog stálplötur
sem slást saman og röddin í prestinum er skræk
og tilgerðarleg. Röddin bergmálar. Veggirnir bergmála.
Og svo slást bergmálin. Við sitjum og drúpum
höfði og gjóum augunum. Ég er svo góð
í að gjóa augunum að ég fæ verk
í augun. Presturinn reynir að fá okkur til að
skammast okkar. Verið góð börn, verið jesúbörn,
bergmálar skræka og tilbúna röddin. Þá
laumar Eygló Lína hendinni sinni í mína
af því að hún er litla systir mín og
að drepast úr hræðslu og drepast úr því
að vilja vera góð. Ég kreisti höndina og
horfi á hana einsog þegar fólk stoppar til að
horfa á mig. Þá fölnar Eygló Lína
upp og hausinn dettur næstum af henni. Ég brýt
heilann yfir hverju ég ætti að skammast mín.
Konan segir að ég kunni ekki að skammast mín.
Ég skammast mín samt. Ég læt bara engan
sjá það. Ég skammast mín þegar
ég er innanum aðra. Þess vegna vil ég vera
ein. Enginn getur elskað mig. Það þarf að
gerast kraftaverk einsog í Biblíusögunum til að
einhver elski mig. Ég er að bíða eftir kraftaverki.
Hvenær gerist það? Þegar presturinn er búinn
með orðin og röddina í sér og hún
hefur fjarað út þangað til það er bara
eitt orð eftir lætur hann dreifa jesúmyndum. Það
eru útvaldir krakkar sem dreifa myndunum. Á leiðinni
heim kreisti ég jesúmyndirnar í lófanum
og fer niður að sjó. Þar ríf ég
jesúmyndirnar í örlitla búta og hræki
á hvern einasta bút, eins stórri hrákaslummu
og ég get. Svo fleygi ég þeim í hafið
og horfi á þær sökkva. Dálitla stund
á eftir skammast ég mín ekki jafn mikið.
Daginn eftir rekur sæhesta á land, jafn marga og bútana.
Og ég borða sæhestana lifandi. Ég sting þeim
upp í mig og þeir sprikla í maganum eða ég
þá að ég krem þá fyrst milli
fingranna og smjatta á þeim. Svo kem ég smjattandi
heim og aukapersónan segir: Hvað er þetta. Ég
er bara að smjatta á sæhestunum. Það eru
engir sæhestar til, segir hún þá. Það
er ekkert til, segir hún einsog þegar hún talar
um matinn. Mér er sama um tímann. Og þér
er eins gott að hafa þig hæga. Þetta er setningin
sem hefur glumið í eyrunum á mér frá
því ég man eftir mér. Ég man allt.
Allir gleyma nema ég. Út af því að
mér er sama um tímann. Hafðu þig hæga.
Skammastu þín. Þetta eru skipanir sem dynja á
mér og passa að ég rétti ekki úr mér.
Þær hljóma einsog þegar óveður
brestur á, fyrsta vindhviðan feykir glugganum aftur og
á næsta andartaki lemur regnið braggaþakið
svoleiðis að það er eins og það muni þá
og þegar lemjast í gegn og bragginn hrynja eins og spilaborg.
Í bröggunum er alltaf rakt og þá örfáu
daga þegar sólin skín eitthvað í einu
og þurrkar húsakynnin gýs upp þessi súra
saggalykt. Og blandast við fiskilykt sem loðir við alla
veggi. Ég ber út blöð. Það er konan
sem byrjar að hljóða ef ég gegni ekki sem pínir
mig til þess. Ég kalla hana aukapersónuna af því
að það býr maður hér líka sem
hægt er að kalla Aðalmanninn. Hann sagði einhverntíma
við konuna: Þú ert engin kona, þú ert
bara einhver persóna úti í bæ sem kemur
mér ekki við. Vissirðu ekki að guð bjó
til konuna af því hann vill hafa aðalpersónur
og aukapersónur. En þetta er konan sem gefur mér
að borða. Hún rekur mig á fætur og byrjar
að stynja. Hún er svo máttlaus að hún
þarf að styðja sig við vegg. Ætlarðu ekki
á fætur Laufey, endurtekur hún. Hér er
alltaf verið að endurtaka allt eins og enginn sé nógu
góður. Ég skríð fram úr alltaf
jafn undrandi. En strax og ég er komin á fætur
lagast það aðeins. Inn í hvert blað anda
ég illum hugsunum. Ég anda: Drepstu, drepstu. Og fólkið
veslast upp, ég sé það þegar það
kemur til dyra þegar ég rukka. Það er ekki
mikið eftir í fólki, það er að drepast
úr þreytu og hugsanir bæta ekki úr skák.
Þær svífa á það svo það
tekur um hálsinn á sér. Lífið er bara
kúla í eyranu. Hlustaðu ekki á neinn nema
mig. Hlustaðu ekki á G. Hann elskar mig. Veistu hvað
ég er búin að bíða lengi? Þú
hlustar á mig. Annars geri ég allt vitlaust. Í
mér eru galdrar þessarar þjóðar. Þessi
þjóð er búin að vera galdrandi, þyljandi,
tautandi og stynjandi. Ég er Laufey og sögurnar streyma
í gegnum mig. Á hverjum bæ, öld fram af öld,
gerðust ógurlegar sorgarsögur sem hafa aldrei komist
í annála. Svona get ég talað. Já.
Ég er Laufey og á kvöldin skef ég af mér
freknurnar. G. elskar mig. Hann sér það sem ég
gæti orðið. Rósrauðar varirnar, blikið
í augunum, glansandi sítt hárið, mjólkurhvíta
húðina, tignarlega fótleggina, girnilegan afturendann
og mjótt sveigjanlegt mittið. Hann sér vængina.
Ég berst við djöfla. Þeir koma stundum. Hann
sér hvar ég ætti að búa. Ég
vernda allt og alla. G. sér það. Hann ætlar
að búa til kvikmyndastjörnu úr mér.
Við förum saman til Hollívúdd þar sem
allir eru góðir og vakna snemma á morgnana og gera
æfingar og taka litla bita. Og ekki búnir að lenda
í einhverju sem þeir festast í. Ég kalla
það Svakanetið. Sumir sjá svo vel. Eins og G.
G. er dökkhærður og brúneygur, eins og hann
sé útlenskur. Hann er með glimmer í augunum.
Já. Það þarf enginn að gera neitt fyrir
mig. G. ætlar að gera allt fyrir mig. Farðu.

*

Í dag sá ég Laufeyju bregða fyrir. Ég
hef hugsað mér að nauðga henni. Hún á
ekkert betra skilið. Ég segi ekki hvað ég heiti.
En fyrsti stafurinn í nafninu mínu er G. Hún
er fáviti. Í dag horfði ég á hana.
Ég sá að hún tók eftir því.
Auminginn. Djöfuls ræfill og aumingi. Fáviti. Og
heldur að hún sé eitthvað. Hugsa sér.
Hvaðan úr þessum fávitahaus koma slíkar
og þvílíkar hugmyndir. Sjá hvernig hún
er, sperrir fram þessi brjóst sem eru að byrja að
vaxa á hana, rykkir mjaðmirnar, skakklappast áfram
hokin og herðablöðin standa út úr bakinu
einsog vængir. Ég hef vitað það frá
því að ég fæddist að ég ætti
eftir að vinna eitthvert stórvirki. Eitthvað sem ég
er fæddur til að gera. Þegar ég var lítill
var sú hugmynd einsog bóla í heilanum og smám
saman hefur þessi bóla stækkað og í
fyllingu tímans mun hún þrengja sér inn
í hvern hluta heilans og sprengja hann svo hann uppljómast.
Og þá kemur blossi, skært hvítt ljós,
sem gerir mér kleift að ganga inn á nýtt
vitundarsvið. Það verður minn heimur sem enginn
þekkir nema ég og enginn hefur aðgang að. Eftir
það þarf ég ekki annað en að líta
í augun á fólki til að ná valdi yfir
því svo það lætur að vilja mínum
sama hvað tautar og raular. Ég fæ straum í
hendurnar við að hugsa þetta og þær titra.
Ég stjórna nú þegar. Þau sitja og
standa eins og ég vil. Þau sitja öll kvöld
og hann talar um innflutning og rifjar upp þegar ekkert var
til og svo telur hann upp allt sem hægt er flytja inn. Ég
fæ allt upp í hendurnar, allt sem til er á þessu
skeri. En Laufey já. Ég verð sá fyrsti sem
nauðgar henni. Áður en yfir lýkur verður
allt braggahverfið búið að því. Hún
verður útriðinn aumingi. Ég stífna upp
frá hvirfli til ilja þegar ég hugsa um það.
Gefðu mér hvíta skyrtu!

[Aftur upp]

ÚR LÚÐRASVEIT ELLU STÍNU

KONA SEM FÓR EFTIR AUGLÝSINGUM

Konan sem tók ekki mark á neinu nema auglýsingum
átti níu sófasett en bara einn mann og hann var
einsog klipptur út úr auglýsingu og passaði
svo vel í einn sófann að hún fékk
sér átta menn í viðbót en átti
í standandi vandræðum með að sjá hver
passaði í hvaða sófa.

SÓFINN Í GARÐINUM

Einu sinni var sófi sem lá úti í garði,
brotinn og bramlaður og úr lagi genginn og helst að
sjá að honum hefði sparkað með offorsi og látum
út úr húsinu og þegar betur var að
gáð mátti greina að það lá
maður í sófanum sem var ekki með nokkru móti
hægt að bera kennsl á en það var deginum
ljósara að hann var að horfa á sjónvarpið.

KONA SEM BREYTTI SÉR Í KONU

Einu sinni var kona sem fannst hún ekki líta út
einsog kona svo hún reyndi að breyta sér í
konu og þetta sagði hún mér í fyllsta
trúnaði: Fyrst keypti ég mér gervineglur,
háhælaskó, perlufestar, varalit, gerivaugnhár,
andlitspúður, hárlakk, brjóstapúða,
bleikt mínípils og netsokkabuxur. Þegar ég
var búin að hafa mig til og gáði í spegil,
svona til öryggis, leit ég út einsog klæðskiptingur
eða frumstæður þjóðflokkur og þá
var mér bent á konu sem stundaði handayfirlagningar
og hún sagði mér að þetta kæmi að
innan: Kvenleikinn. En þér að segja, bætti
hún við og lækkaði róminn, þá
hef ég alltaf verið hrædd við það sem
er fyrir innan, maður veit aldrei hvað kann að leynast
þar.

BÚÐARSTELPAN

Einu sinni var búðarstelpa sem vann í búð
og það ætti ekki að koma á óvart
að hún stal úr kassanum og svo stal hún úr
kassanum og stal svo meiru úr kassanum, þangað til
allir fóru að glápa á hana en þá
sagðist hún vera að gefa til baka eða setja peningana
ofan í kassann og svo bætti hún við einhverju
úr íslendingasögunum og þá gat enginn
sagt neitt.

LESIÐ ENNFREMUR UM: Manninn sem hætti að smakka það,
Landkynningarmyndbandið, Fórnfúsu konuna, Spilafíkilinn
og Manninn sem átti rafmagnstæki.

[Aftur upp]

Úr Rúm eru hættuleg

Í lífi mínu er ísbjörn. Lifandi
ísbjörn. Dag einn kom hann út úr bók
og inn í líf mitt. Hvítur stór ísbjörn.
Kom hann mjúkur grimmur. Með stóra hramma og beittar
klær á hrömmunum. Rándýrstennur og
ótrúlega sterkur. Kom hvítur í líf
mitt. Þar var hann. Ísbjörninn var lengi í
huganum. Hvítur í huganum. Hvítur í svörtu
myrkrinu. Stór og grimmur með ótrúlega fallegan
feld. Í huganum. Svo fór hann undir rúm. Ísbjörninn.
Rúmið mitt. Lá þar á nóttunni.
Lá undir rúmi á nóttunni. Kúrði
sig þar. Á hverri nóttu lá ísbjörninn
undir rúminu mínu.